Celowanie w bowlingu: strzałki, punkty i deski

Wielu rekreacyjnych graczy patrzy na kręgle i liczy na szczęście. Kto chce kontrolować, dokąd trafia kula, potrzebuje celu znacznie bliżej siebie. Do tego służy system celowania w bowlingu oparty na strzałkach, punktach i deskach: daje stałe punkty odniesienia na rozbiegu i na torze, w które można celować i do których można wracać przy każdym rzucie.

Przegląd wszystkich części toru zawiera artykuł budowa toru do bowlingu w prostych słowach.

Deski: współrzędne toru

Tor ma około 41,5 cala (1,05 m) szerokości i składa się z 39 desek albo z nawierzchni syntetycznej z takimi samymi oznaczeniami. Deski liczy się od strony ręki rzucającej: praworęczni od prawej rynny, leworęczni od lewej. Deska 20 to środek toru.

Liczenie desek zamienia celowanie w precyzyjny język. „Stopy na 15, cel na 10” oznacza to samo na każdym torze.

Strzałki: główny cel

Siedem strzałek jest wpuszczonych w tor w kształcie litery V, mniej więcej 12 do 16 stóp (na większości torów około 15 stóp) za linią spalonego. Leżą na co piątej desce:

• 1. strzałka: deska 5
• 2. strzałka: deska 10
• 3. strzałka: deska 15
• 4. strzałka (środkowa): deska 20

Z drugiej strony strzałki ciągną się symetrycznie. Większość graczy celujących w punkt używa strzałek jako celu, ponieważ są znacznie bliżej niż kręgle: odległość od linii spalonego do kręgla czołowego wynosi 60 stóp (18,29 m). Niewielki błąd w zamachu lub przy wypuszczeniu kuli daje na 60 stopach znacznie większą różnicę niż na 15.

Punkty: dla stóp i orientacji

• Punkty na rozbiegu: rozbieg ma zwykle trzy rzędy punktów, w tym dwa rzędy 12 i 15 stóp przed linią spalonego. Pomagają za każdym razem znaleźć tę samą pozycję startową; z którego rzędu się korzysta, zależy od liczby kroków w rozbiegu.
• Range finders: dalej na torze, 34 i 40 stóp za linią spalonego, zaczynają się dwie pary linii pomocniczych. Wielu graczy korzysta z nich, aby zobaczyć, na której desce kula osiąga breakpoint.

Kręgle: do sprawdzania wyniku

Patrzenie na kręgle jest naturalne – to je chce się przewrócić. Jako punkt celowania są jednak daleko. Najlepiej używać ich do sprawdzenia wyniku rzutu, a nie jako celu podczas rzutu.

Wybór linii startowej

Linia to połączenie deski startowej i celu. Przykładowo jedna z porad trenerskich dla praworęcznych, którzy rzucają dość prosto, zaleca ustawienie śródstopia buta nad deską 15 i celowanie w deskę 10, czyli drugą strzałkę; leworęczni robią to w odbiciu lustrzanym. Gracze, u których kula skręca, dopasowują linię do reakcji kuli i wzoru olejowania. Warto wybrać jedno połączenie, trzymać się go i od niego zacząć. Jak wygląda sama postawa, wyjaśnia artykuł postawa w bowlingu: jak ustawić pozycję startową.

Korekta ustawienia stóp

Jeśli kula mija cel w lewo lub w prawo, przesuwa się stopy na rozbiegu, a wzrok pozostaje na tej samej strzałce. Zasadniczo przesuwa się w kierunku chybienia: gdy kula idzie na prawo od zamierzonego miejsca, pozycję startową przesuwa się w prawo; gdy idzie na lewo – w lewo. Najlepiej korygować małymi krokami i po każdym przesunięciu sprawdzać wynik.

Ta sama zasada – stopy się przesuwają, cel zostaje – jest podstawą systemu spare’ów 3-6-9. Więcej o kątach przy spare’ach w artykule zbijanie spare’ów: najważniejsze kąty, a o najczęstszym spare’ze z jednym kręglem w tekście jak skuteczniej zbijać kręgiel nr 10.

Wzrok na celu

Wzrok pozostaje na celu od przyjęcia postawy aż do linii spalonego. Jeśli podczas rzutu oczy uciekają do kręgli, głowa i górna część ciała często podążają za nimi. Na początku wydaje się to nietypowe, ale z czasem i treningiem staje się rutyną.

Ćwiczenie: jedna strzałka, jedna deska startowa

1. Wybór jednej strzałki, na przykład drugiej (deska 10).
2. Wybór deski startowej, która pozostaje bez zmian.
3. Dziesięć rzutów, a po każdym notatka tylko o tym, czy kula przeszła przez strzałkę.
4. Gdy kula kilka razy mija strzałkę po tej samej stronie: przesunięcie pozycji startowej o jedną deskę i powtórka.

To ćwiczenie przenosi uwagę z kręgli na cel i buduje niezawodną linię odniesienia. Zależy ono również od powtarzalnego rozbiegu i ślizgu, dlatego warto ćwiczyć w butach, w których się gra. Przy wyborze własnej pary: buty do bowlingu BOWLIO mają pełną skórzaną podeszwę pod oboma butami i nadają się dla graczy leworęcznych i praworęcznych.