Hook czy prosty rzut: który styl wybrać?

Prosty rzut łatwo opanować i jest pewny przy spare’ach, hook zwiększa szanse na strike’a. Porównujemy oba style, potrzebny sprzęt i to, kiedy warto nauczyć się hooka.

Giampiero Sirianni
Widok wzdłuż toru: jedna kula toczy się prosto, druga skręca hakiem w stronę kręgli

Hook czy prosty rzut? Prędzej czy później każdy gracz zadaje sobie to pytanie. W skrócie: prosty rzut łatwiej opanować i jest bardzo pewny przy spare’ach, a hook dociera do pocketu pod kątem i daje większe szanse na strike’a. Który styl będzie lepszy, zależy od tego, jak często się gra, jakie ma się cele i ile czasu można poświęcić na trening.

Na sam początek przygody z bowlingiem polecamy nasz poradnik dla początkujących.

Hook czy prosty rzut: na czym polega różnica

Przy prostym rzucie kula biegnie w linii prostej od dłoni do kręgli, z niewielką rotacją albo bez niej. Hook wypuszcza się z rotacją boczną: kula ślizga się po oleju w przedniej części toru, a gdy dociera do suchszej końcówki, skręca w stronę pocketu.

Prosty rzut

Zalety

  • Łatwy do opanowania. Wypuszczenie kuli wymaga niewielu ruchów, dlatego większość początkujących najpierw rzuca prosto i szybko uczy się trafiać w cel.
  • Pewny przy spare’ach. Wielu doświadczonych graczy przy spare’ach przechodzi na prosty rzut, zwłaszcza przy narożnych kręglach nr 7 i nr 10. Tu celność liczy się bardziej niż hook.
  • Prosty sprzęt. Kula plastikowa (poliestrowa) jest przeznaczona do prostej gry i bardzo słabo reaguje na olej na torze, więc jej tor pozostaje przewidywalny.
Zawodnik w czarnych butach BOWLIO Nero z dłonią za kulą w chwili wypuszczenia
Przy prostym rzucie dłoń w chwili wypuszczenia pozostaje za kulą.

Ograniczenia

Prosty rzut trafia w kręgle niemal czołowo. Rzuty z największą szansą na strike’a docierają jednak do pocketu pod kątem, a taki kąt można uzyskać tylko hookiem. Przy prostym rzucie trafienie musi więc być bardzo precyzyjne, aby przewróciły się wszystkie dziesięć kręgli.

Hook

U praworęcznych pocket leży między kręglem nr 1 a nr 3, u leworęcznych między kręglem nr 1 a nr 2. Hook dociera do pocketu z boku, dzięki czemu kula przechodzi przez kręgle, zamiast się od nich odbijać.

Zalety

  • Lepszy kąt wejścia. Większe kąty wejścia okazały się korzystniejsze dla strike’ów, a można je uzyskać tylko hookiem.
  • Więcej przewróconych kręgli. Kula wchodząca pod kątem trafia bezpośrednio więcej kręgli i rzadziej zostawia pojedyncze kręgle.
  • Pole do dostosowania. Kto opanował hook, może dopasować prędkość, rotację i linię do różnych warunków na torze. To ma znaczenie w lidze i na turniejach.

Jak wypuszczenie kuli kształtuje jej tor, wyjaśniamy w poradniku o technikach wypuszczenia kuli.

Ograniczenia

  • Więcej treningu. Powtarzalny hook wymaga czasu: timing, ułożenie nadgarstka i rotacja palców muszą ze sobą współgrać.
  • Własna kula. Do hooka potrzebna jest kula z powłoką z żywicy reaktywnej (lub z uretanu), nawiercona pod własną dłoń z chwytem fingertip. Nasz artykuł o rodzajach powłok kul wyjaśnia różnice między kulami plastikowymi, uretanowymi i reaktywnymi.
  • Czytanie toru. Hook reaguje na wzór olejowania. Ponieważ olej zmienia się w trakcie sesji, trzeba dostosowywać linię.

Sprzęt: żywica reaktywna czy plastik

Kula plastikowa ma gładką powierzchnię, która sunie po oleju z niewielkim tarciem, dlatego toczy się prosto. Kula z żywicy reaktywnej ma powłokę o mikroskopijnie chropowatej, porowatej powierzchni, która wytwarza większe tarcie z torem, a więc i większy hook.

Dlatego wielu graczy ligowych nosi ze sobą dwie kule: reaktywną do pierwszego rzutu i plastikową do spare’ów. Na początek wystarczy jedna kula plastikowa. Kto postanowi nauczyć się hooka, zaczyna od kuli reaktywnej nawierconej w pro shopie. Pro shop pomoże też dobrać odpowiednią wagę kuli.

Jak działa wypuszczenie hooka

Hook nie bierze się z siły, lecz z palców. Przy chwycie fingertip palec środkowy i serdeczny wchodzą w kulę tylko do pierwszego stawu. Gdy kula osiąga najniższy punkt zamachu, najpierw wychodzi kciuk. Następnie palce unoszą i lekko obracają kulę: u praworęcznych przeciwnie do ruchu wskazówek zegara, u leworęcznych zgodnie z nim.

Zawodnik przy wypuszczeniu kuli na rozbiegu, ręka i kula rozmyte w ruchu, w tle przyglądający się goście
Hook bierze się z palców przy wypuszczeniu kuli.

Liczy się też prędkość: średnie tempo z kontrolowaną rotacją daje przewidywalny hook. Zbyt duża prędkość zmniejsza hook, a zbyt duża rotacja przy zbyt małej prędkości sprawia, że kula skręca za wcześnie albo się ślizga.

Nauka hooka krok po kroku

  1. Odpowiednia kula. Kulę reaktywną z chwytem fingertip warto nawiercić w pro shopie.
  2. Luźny nadgarstek. Rotacji nie należy wymuszać. Nadgarstek pozostaje za kulą, a przy wypuszczeniu pracują palce.
  3. Osobny trening wypuszczenia. Stojąc przy linii spalonego, bez rozbiegu, ćwiczy się samo wypuszczenie: najpierw kciuk, potem palce.
  4. Stopniowe dodawanie rozbiegu. Gdy wypuszczenie z miejsca jest powtarzalne, dochodzi normalny rozbieg.
  5. Nagrywanie. Na wideo łatwiej zobaczyć, co naprawdę dzieje się przy wypuszczeniu kuli.
  6. Kula do spare’ów zostaje. Pojedyncze kręgle nadal warto zbijać prostym rzutem. Hook służy do pierwszego rzutu, prosty rzut do spare’ów.

Równomierny ślizg na rozbiegu pomaga w timingu, niezależnie od wybranego stylu. Buty do bowlingu BOWLIO mają skórzaną podeszwę ślizgową pod oboma butami, dzięki czemu nadają się dla graczy leworęcznych i praworęcznych, od początkujących po profesjonalistów.

Który styl jest odpowiedni?

Przy okazjonalnej grze dla przyjemności prosty rzut w zupełności wystarczy. Przy regularnej grze, w lidze albo gdy celem jest wyższa średnia, nauka hooka jest warta wysiłku. Trzeba się liczyć z tym, że przez pewien czas wyniki spadną, zanim nowe wypuszczenie kuli się utrwali.

Oba style mają swoje miejsce. Wielu doświadczonych graczy korzysta z obu w każdej grze: hooka przy pierwszym rzucie i prostego rzutu przy spare’ach.

Warto przeczytać: Jak skuteczniej zbijać kręgiel nr 10 · Rodzaje powłok kul do bowlingu

Udostępnij