Ustawienie nadgarstka w bowlingu: podgięty, prosty czy złamany?

Ustawienie nadgarstka w bowlingu – czyli to, co robi nadgarstek w chwili, gdy kula opuszcza dłoń – wpływa na to, ile obrotów otrzymuje kula, jak skręca i jak łatwo powtórzyć wypuszczenie. Istnieją trzy podstawowe pozycje: podgięty (cupped), prosty i złamany nadgarstek. Każda ma swoje zastosowanie, a ich znajomość daje konkretny sposób na pracę nad wypuszczeniem kuli.

Trzy pozycje nadgarstka w bowlingu

Podgięty nadgarstek

Przy podgiętym nadgarstku dłoń jest lekko zgięta w stronę wewnętrznej strony przedramienia, jakby trzymała miskę zupy. Palce dłużej pozostają za kulą i lekko pod nią, dzięki czemu mogą nadać jej więcej rotacji przy wypuszczeniu.

Podgięty nadgarstek zwiększa liczbę obrotów, kula wcześniej łapie tor i wchodzi w kręgle pod bardziej stromym kątem. Przydaje się to przy średniej i dużej ilości oleju. Wielu graczy z dużą liczbą obrotów, tzw. crankerów, gra z podgiętym nadgarstkiem. Cena: ta pozycja wymaga siły i trudniej utrzymać ją przy każdym rzucie. Jeśli podgięcie jest na początku, ale znika w momencie wypuszczenia, efektem jest niestabilność zamiast mocniejszego hooka.

Prosty nadgarstek

Prosty, czyli stabilny nadgarstek to pozycja neutralna: dłoń znajduje się za kulą, a nadgarstek jest wyprostowany, ani zgięty do przodu, ani odgięty do tyłu. Daje spokojniejszą reakcję kuli, co pomaga, gdy kula i tak ostro skręca w tylnej części toru.

Prosty nadgarstek łatwiej powtarzać i wymaga mniej siły. Ma to znaczenie, ponieważ USBC zaleca trenowanie tylko takiej liczby obrotów, którą da się powtarzać i wykorzystać – pozycja utrzymywana przy każdym rzucie jest więcej warta niż mocniejsza, której nie da się utrzymać.

Złamany nadgarstek

Przy złamanym nadgarstku grzbiet dłoni jest odgięty do tyłu w stronę zewnętrznej strony przedramienia, a dłoń się otwiera. Palce tracą dźwignię, kula otrzymuje mniej obrotów i toczy się prościej.

Gdy dzieje się to niezamierzenie – na przykład dlatego, że nadgarstek ugina się pod ciężarem kuli – może to być jeden z powodów, dla których kula skręca słabiej, niż oczekiwano. Stosowany świadomie, słabszy nadgarstek ma swoje miejsce: używa się go głównie przy spare’ach, zwłaszcza na suchych torach, gdy kula ma biec jak najprościej.

Jak ustawienie nadgarstka wpływa na liczbę obrotów i hook

Im dłużej palce pozostają za kulą i pod nią w chwili wypuszczenia, tym więcej rotacji mogą jej nadać. Podgięty nadgarstek sprzyja więc większej liczbie obrotów i mocniejszemu hookowi, prosty – umiarkowanej, dającej się kontrolować reakcji, a złamany – mniejszej liczbie obrotów i prostszemu torowi kuli.

Ustawienie nadgarstka jest też jednym z czynników, które odróżniają style gry w bowlingu. Strokerzy grają zwykle z liczbą obrotów poniżej 300 na minutę, tweenerzy z około 300–370, a crankerzy z ponad 400. To style, a nie poziomy umiejętności – w każdej grupie są profesjonaliści. Kto chce uzyskać więcej obrotów, znajdzie wskazówki w poradniku jak zwiększyć liczbę obrotów kuli; jak nadgarstek wpisuje się w całe wypuszczenie kuli, opisuje artykuł techniki wypuszczania kuli w bowlingu.

Mocny nadgarstek nie zrekompensuje wszystkiego innego: jeśli kciuk nie wychodzi z kuli czysto albo wymach ręki zbacza, sam nadgarstek tego nie naprawi.

Stabilizatory nadgarstka

Dla graczy, którzy chcą utrzymać podgięty lub stabilny nadgarstek, ale nie potrafią jeszcze zrobić tego przy każdym rzucie, rozwiązaniem mogą być stabilizatory nadgarstka. Zakłada się je na przedramię i dłoń, a utrzymują nadgarstek pod ustalonym kątem. Niektóre mają zapobiegać złamaniu nadgarstka, inne służą jako pomoc treningowa do nauki właściwej pozycji.

Częstym podejściem jest używanie stabilizatora na treningu, aby ciało nauczyło się pozycji, a potem stopniowe odzwyczajanie się od niego. Trzeba pamiętać, że sztywny stabilizator ustala jedną pozycję dla każdego rzutu, więc nie da się zmienić ustawienia nadgarstka między rzutami na strike’a i na spare’a.

Stabilizatory nadgarstka są co do zasady dozwolone: przepisy USBC regulują urządzenia na kuli, a nie na ręce gracza. Na krajowym tourze PBA sztywne stabilizatory z usztywnieniami z metalu lub tworzywa sztucznego są jednak niedozwolone od stycznia 2023 roku. Więcej o modelach i zastosowaniu: stabilizatory nadgarstka w bowlingu.

Jak znaleźć właściwe ustawienie nadgarstka

Nie ma pozycji odpowiedniej dla wszystkich. Profesjonalista z głęboko podgiętym nadgarstkiem trenował tę pozycję latami; rekreacyjny gracz, który wymusza skrajne podgięcie, którego nie potrafi utrzymać, dokłada sobie nowe błędy.

• Na początek najlepiej sprawdza się stabilny, prosty nadgarstek i budowanie powtarzalnego wypuszczenia kuli.
• Warto nagrać swój rzut od tyłu i sprawdzić, czy nadgarstek utrzymuje pozycję od najwyższego punktu zamachu do wypuszczenia kuli. Jak to przygotować: analiza wideo w bowlingu.
• Jeśli nadgarstek się ugina, nad tym trzeba popracować w pierwszej kolejności – na przykład ze stabilizatorem na treningu.
• Gdy wypuszczenie kuli jest już niezawodne, można spróbować lekkiego podgięcia i obserwować, czy reakcja kuli pozostaje stała.

Jeśli kula chwieje się w drodze do kręgli, nadgarstek jest jedną z pierwszych rzeczy do sprawdzenia: jak poprawić chwiejne wypuszczenie kuli.