การเล็งเป้าโบว์ลิ่ง: ลูกศร จุด และบอร์ด

นักโบว์ลิ่งสมัครเล่นจำนวนมากมองที่พินแล้วหวังให้ผลออกมาดี หากคุณต้องการควบคุมทิศทางของลูก คุณต้องมีเป้าหมายที่อยู่ใกล้ตัวกว่านั้นมาก นี่คือหน้าที่ของระบบการเล็งเป้าโบว์ลิ่งด้วยลูกศร จุด และบอร์ด ซึ่งให้จุดอ้างอิงที่ตายตัวทั้งบนแอพโพรชและบนเลน ให้คุณเล็งและกลับมาใช้ได้ทุกครั้งที่โยน

ภาพรวมของทุกส่วนบนเลน ดูได้ที่อธิบายโครงสร้างเลนโบว์ลิ่ง

บอร์ด: พิกัดของเลน

เลนหนึ่งกว้างประมาณ 41.5 นิ้ว (1.05 เมตร) ประกอบด้วยบอร์ด 39 แผ่น หรือเป็นพื้นผิวสังเคราะห์ที่มีเครื่องหมายแบบเดียวกัน การนับบอร์ดเริ่มจากฝั่งมือที่โยน คนถนัดขวานับจากรางด้านขวา คนถนัดซ้ายนับจากรางด้านซ้าย บอร์ด 20 คือกึ่งกลางของเลน

การนับบอร์ดทำให้การเล็งกลายเป็นภาษาที่แม่นยำ “เท้าที่บอร์ด 15 เป้าที่บอร์ด 10” มีความหมายเหมือนกันในทุกเลน

ลูกศร: เป้าหมายหลัก

ลูกศรเจ็ดอันฝังอยู่บนเลนเรียงเป็นรูปตัววี ห่างจากเส้นฟาวล์ประมาณ 12 ถึง 16 ฟุต (ราว 15 ฟุตในเลนส่วนใหญ่) โดยอยู่บนบอร์ดทุก ๆ ห้าแผ่น

• ลูกศรที่ 1: บอร์ด 5
• ลูกศรที่ 2: บอร์ด 10
• ลูกศรที่ 3: บอร์ด 15
• ลูกศรที่ 4 (กลาง): บอร์ด 20

อีกฝั่งหนึ่ง ลูกศรเรียงต่อไปอย่างสมมาตร นักโบว์ลิ่งส่วนใหญ่ที่เล็งเป็นจุดจะใช้ลูกศรเป็นเป้าหมาย เพราะอยู่ใกล้กว่าพินมาก ระยะจากเส้นฟาวล์ถึงเฮดพินคือ 60 ฟุต (18.29 เมตร) ความคลาดเคลื่อนเล็กน้อยในการแกว่งแขนหรือการปล่อยลูกจะส่งผลที่ระยะ 60 ฟุตมากกว่าที่ระยะ 15 ฟุตมาก

จุด: สำหรับเท้าและการกำหนดทิศทาง

• จุดบนแอพโพรช: แอพโพรชมักมีจุดสามแถว ในจำนวนนี้มีสองแถวอยู่ถัดจากเส้นฟาวล์ไปทางด้านหลัง 12 และ 15 ฟุต ช่วยให้คุณหาตำแหน่งเริ่มต้นเดิมได้ทุกครั้ง การใช้แถวใดขึ้นอยู่กับจำนวนก้าวในการเดินเข้าหาเลนของคุณ
• เรนจ์ไฟน์เดอร์: ถัดลงไปบนเลน มีเส้นนำทางสองคู่เริ่มต้นที่ระยะ 34 และ 40 ฟุตจากเส้นฟาวล์ นักโบว์ลิ่งจำนวนมากใช้ดูว่าลูกไปถึงจุดเบรกพอยต์บนบอร์ดใด

พิน: สำหรับตรวจผลลัพธ์

การมองพินเป็นเรื่องธรรมชาติ เพราะพินคือสิ่งที่คุณอยากล้ม แต่ในฐานะจุดเล็ง พินอยู่ไกลเกินไป ให้ใช้พินเพื่อตรวจผลการโยน ไม่ใช่เป็นเป้าหมายระหว่างการโยน

เลือกไลน์เริ่มต้น

ไลน์ของคุณคือการจับคู่ระหว่างบอร์ดเริ่มต้นกับเป้าหมาย ตัวอย่างเช่น คำแนะนำหนึ่งจากโค้ชสำหรับคนถนัดขวาที่โยนลูกค่อนข้างตรง คือให้วางด้านในของรองเท้าช่วงอุ้งเท้าไว้บนบอร์ด 15 และเล็งบอร์ด 10 ซึ่งคือลูกศรที่สอง ส่วนคนถนัดซ้ายให้ทำกลับด้าน นักโบว์ลิ่งที่โยนลูกโค้งจะปรับไลน์ตามการตอบสนองของลูกและรูปแบบน้ำมัน เลือกการจับคู่หนึ่งแบบ ยึดไว้ แล้วพัฒนาต่อจากตรงนั้น ส่วนท่ายืนอธิบายไว้ในท่ายืนโบว์ลิ่ง: วิธีจัดตำแหน่งเริ่มต้น

ปรับด้วยการขยับเท้า

หากลูกพลาดไปทางซ้ายหรือขวา ให้ขยับเท้าบนแอพโพรชโดยยังจับสายตาไว้ที่ลูกศรเดิม หลักง่าย ๆ คือขยับไปทางเดียวกับที่ลูกพลาด หากลูกไปทางขวาของจุดที่ต้องการ ให้ขยับตำแหน่งเริ่มต้นไปทางขวา หากไปทางซ้าย ให้ขยับไปทางซ้าย ปรับทีละน้อยและตรวจผลหลังการขยับแต่ละครั้ง

หลักการเดียวกันนี้ คือขยับเท้าแต่เป้าหมายคงเดิม เป็นพื้นฐานของระบบสแปร์ 3-6-9 อ่านเพิ่มเติมเรื่องมุมในการเก็บสแปร์ได้ที่การเก็บสแปร์: มุมที่สำคัญที่สุด และเรื่องสแปร์พินเดี่ยวที่พบบ่อยที่สุดได้ที่วิธีเก็บสแปร์พิน 10 ให้สม่ำเสมอขึ้น

จับสายตาไว้ที่เป้าหมาย

จับสายตาไว้ที่เป้าหมายตั้งแต่ท่ายืนจนถึงเส้นฟาวล์ หากสายตาเลื่อนไปที่พินระหว่างการโยน ศีรษะและลำตัวช่วงบนมักจะเคลื่อนตามไปด้วย ช่วงแรกอาจรู้สึกไม่คุ้น แต่เมื่อฝึกไปจะกลายเป็นเรื่องปกติ

แบบฝึก: ลูกศรเดียว บอร์ดเริ่มต้นเดียว

1. เลือกลูกศรหนึ่งอัน เช่น ลูกศรที่สอง (บอร์ด 10)
2. เลือกบอร์ดเริ่มต้นและใช้บอร์ดนั้นตลอด
3. โยนสิบลูก และหลังการโยนแต่ละครั้ง จดเพียงว่าลูกผ่านลูกศรของคุณหรือไม่
4. หากพลาดลูกศรไปด้านเดิมซ้ำ ๆ ให้ขยับตำแหน่งเริ่มต้นหนึ่งบอร์ดแล้วทำซ้ำ

แบบฝึกนี้ช่วยย้ายความสนใจของคุณจากพินไปยังเป้าหมาย และสร้างไลน์อ้างอิงที่เชื่อถือได้ แบบฝึกนี้ยังต้องอาศัยการเดินเข้าหาเลนและการสไลด์ที่สม่ำเสมอ จึงควรฝึกด้วยรองเท้าที่คุณใช้เล่นจริง หากคุณกำลังมองหารองเท้าคู่ของตัวเอง รองเท้าโบว์ลิ่ง BOWLIO มีพื้นหนังเต็มแผ่นใต้รองเท้าทั้งสองข้าง และเหมาะทั้งคนถนัดซ้ายและถนัดขวา